FARMINGTON HILL - MORE ROCK THAN EAGLE BLOCK

Eigenlijk kan ik heel kort zijn over de tweede van dit vijftal uit Durango, Colorado: drie jaar geleden mocht ik op heel enthousiaste wijze de loftrompet steken over hun debuut, waarbij ik het toen bij herhaling had over “plezier”. Voor de luisteraar was die plaat een feest en voor de makers moet het niet minder geweest zijn. Met deze vaststellingen in het achterhoofd, schoof ik deze nieuwe in de CD-lader en, nauwelijks drie minuten ver, kon ik al horen dat het alweer snor zit.

Nog meer dan bij het debuut, ligt de nadruk deze keer op “rock”: of die nu uit de garage komt, uit de punk, uit de country of de roots…op deze plaat is het al rock wat de klok slaat en zo hoort het. De thema’s van de songs blijven dezelfde: je werkt hard en op zaterdag drink je hard. Je bent je koppige zelf in je relaties, je werkt je de pleuris voor een baas, maar in je diepe binnenste ben je er van overtuigd dat dit je niet kapot zal maken en als het allemaal een beetje tegenzit, ga je een eindje met de auto rijden.

Een aantal van de songtitels spreekt voor zich: om te beginnen opener “Things are Gonna Go My Way”, maar ook“Thinkin’ Drinkin’”, “Break”…het zijn maar een paar voorbeelden, maar ze maken wel duidelijk waar de band Farmington Hill zich situeert: dit is werkmensenmuziek. Melodieën zijn weliswaar fraai, maar het is vooral de manier van zingen en de inkleuring van de songs, die deze plaat zo onweerstaanbaar maakt.Als Uncle Tupelo was blijven bestaan, hadden zij tegenwoordig allicht geklonken als Farmington Hill. Het dichtste referentiepunt, vind ik echter bij wijlen Jason & The Scorers: diezelfde attitude, datzelfde gebruik van scheurende fuzzgitaren, diezelfde thematieken in de songs. In tijden dat je overstelpt wordt met muziek uit doosjes, is een goeie, rechttoe-rechtaan rockplaat als deze een ware verademing en ondergetekende is dus alweer hopeloos verloren.

Ten tijde van de opname van deze plaat, was de bezetting dezelfde als bij de eerste plaat, maar recent schijnt de ritmesectie opgestapt te zijn en vervangen. Ik mag hopen dat dat geen nefaste gevolgen heeft voor de volgende plaat, want naar mijn gevoel klinkt Farmington Hill op deze heerlijke, ongecompliceerde CD zoals het moet. Dit is de band, die je op een zaterdagavond in je lokale kroeg wil zien spelen, zodat je samen met hen totaal loos kunt gaan en dan op zondag, als de kater een beetje weggewerkt is, thuis de CD kunt opzetten, bij wijze van napret.

(Dani Heyvaert)

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding FARMINGTON HILL

Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video