DIRTY HIPS - CRISIS WHAT CRISIS?!?

 


“Latin uit Limburg”?!? Mijn wenkbrauwen waren nauwelijks in toom te houden, toen ik dat stickertje op het hoekje van deze CD las. Blues, jawel. Jazz, OK, rock, zeker…maar Latin? Ik hoop dat iemand mijn lichte verbijstering begrijpt, maar ik ben er niet verlegen om. Overigens duurde het exact zeven minuten en vijfentwintig seconden om mij van die verbouwereerdheid af te helpen: dat gebeurde bij het slotakkoord van de tweede song op deze CD, die, voor zover ik kon nagaan, het “volle” debuut is van een vijftal uit onze bronsgroene provincie. De leden van dit vijftal dragen dan ook familienamen als “Canini” en “La Mela”, wat op een zekere zuiderse origine wijst, al heten de anderen gewoon Vanderhoydonks, Oliestelder en Wouters zoals u en ik. Wat ik daarmee wil zeggen? Niet veel, behalve dat de samenstelling wijst op een jonge groep, voor wie “integratie” allang geen politiek gespreksonderwerp meer is, maar een realiteit waarin ze opgegroeid zijn. Zoiets maat iemand van mijn generatie blij. En als de muziek van deze jonge gasten dan ook nog onweerstaanbaar blijkt te zijn, dan kan het al helemaal niet meer stuk.

Net zoals de band zelf een mengelmoes is, worden in de songs zowat alle denkbare genres door elkaar gehaspeld, kennelijk met de dansende medemens als doel en met een flinke geut Santana als inspiratiebron, maar vooral met een arsenaal aan leuke melodieën en fijne arrangementen als ruggengraat. Fabio Canini is de componist en zanger van dienst en ik moet zeggen dat ik mij al na enkele draaibeurten begon af te vragen hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat iemand met dergelijke drievoudige kwaliteit (zanger/gitarist/songschrijver) tot nu onder mijn radar kon opereren. Ik bedoel maar dat ik het wereldje toch wel een beetje volg en dat ik nooit een spoor van de jongeman ben tegengekomen. Al kan dat natuurlijk ook aan dat vermaledijde geheugen liggen…

Soit, de songs dus: de boventoon is inderdaad Latin en daarmee bedoel ik bossa, samba, cumbia en aanverwante, maar dan met helder brokken rock er doorheen gedraaid en op tijd en stond een toef jazz als toegevoegde waarde. Elf songs op de plaat, een kleine drie kwartier muziek, waaruit het moeilijk kiezen is om een paar favorieten te selecteren. Er wordt een tikkeltje aarzelend begonnen -vind ik- met “Conversations”, dat een beetje teveel tegelijk wil laten horen, als wilde de band meteen inzicht geven in alles waartoe ze in staat zijn. Met “Rock ’n Roll Times” is het echter wel volop in de roos: een heerlijke gitaarriedel, waarboven de toetsen van Vanderhoydonks en de percussie van Wouters en Oliestekers een schitterende driestrijd uitvechten, die uiteindelijk helemaal overgenomen wordt door de gitaar van Canini. Fantastisch nummer, dat alles heeft om een echte zomerhit te worden en dat het op fuiven zeker uitstekend zal doen. “Our Dynasty” rolt als een trein en is de perfecte overgang naar uitschieter nummer twee (voor mij toch): “The Day I Met Her In The Park”. Een heel complex opgebouwde melodie, die de stem van Canini volop in de schijnwerpers zet.

“Day After Day”, dat daarop volgt, is zuivere goodtime dansmuziek -en daar is zeer weinig mee verkeerd-, maar het valt wat bleekjes uit tegenover zijn voorganger. Het korte aar heel fraaie “Waltz for Joao” vormt een soort kantelmoment van de plaat, waarna de tweede helft afgetrapt wordt met “Chained Feet”, alweer een heel knappe compositie, die, via een vernuftige opbouw langs toetsen en percussie, uitmondt in een Clapton-meets-Santana outro van een kleine minuut lang, waarna “Junkie Shuffle” volgt, en dat vind ik het prijsbeest van de plaat, omdat het de perfecte synthese vormt van al wat ik in de andere nummers hoor. Beetje seventiesklank, maar alles zit erin, wat de band te bieden heeft. Dit nummer is dan ook dé uitverkoren track om de band aan iemand voor te stellen. Al zou ik bij “Goodbye” ook niet meteen weglopen. Dat bluesy nummer heeft namelijk een indrukwekkende gitaarintro, die overgaat in solo gitaarbegeleiding die pas na twee minuten overgenomen wordt door de volledige band en even zachtjes wordt neergelegd als het werd opgebouwd. Ik denk dat dit een nummer is, dat tot de hoogtepunten van een live concert van de band gerekend mag worden. Helemaal de Braziliaanse toer gaan we op met “Your Love”, waarin de percussie even indrukwekkend is als de gitaar en waarin fijne lijntjes trombone en fluit de show komen stelen.

Na zoveel fraais, is het tijd om nog eens stevig uit te pakken: afsluiter “Could You Care?” is een lap vuile rock ’n roll en vormt het knappe sluitstuk van een bijzonder gevarieerde en ongemeen boeiende plaat. Ik denk dat ik maar eens ga uitzoeken waar ik die jongens live kan bezig zien, wat, ik wind er geen doekjes om: dit moét ik dringend zien. U trouwens ook. Vind ik.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

itunes

video