LISA BIALES - THE BEAT OF MY HEART

 

Eigenlijk is het een behoorlijke schande dat de naam van Lisa Biales niet méér dan vandaag vertrouwd in de oren klinkt bij muziekliefhebbers aan deze kant van de Grote Plas. De dame is vandaag aan haar twaalfde plaat toe, heeft zich in de loop van de voorbije twee decennia een indrukwekkend repertoire bijeen geschreven en gezocht, levert keer op keer pareltjes van CD’s af, werd door Francis Ford Coppola opgemerkt en in “TWIXT” opgevoerd en vooral: ze heeft een meer dan ijzersterke livereputatie opgebouwd, die van Ohio tot New York reikt. Op die nieuwe plaat, waar we het vandaag over zullen hebben, levert Lisa volgens mij haar sterkste prestaties ooit als zangeres. De directe aanleiding voor de plaat was een oude 78-toerenplaat uit 1945, waar maar één track op stond. Die heette “Crying Over You” en was geschreven en gezongen door Alberta Roberts, zijnde de mama van Lisa.

Lisa ging in zee met drummer Tony Braunagel, bekend van zijn werk met onder anderen Bonnie Raitt en Taj Mahal: hij nam de productie voor zijn rekening en leverde alle slagwerkpartijen. Naast Braunagel werkten nog een pak andere grote namen mee: ook Johnny “Lee” Schell verdiende zijn sporen bij Bonnie Raitt, trombonist Jim Pugh speelt op platen van Paul Simon,Steely Dan, Chick Corea, Frank Sinatra én Woody Herman.bassist Larry Taylor kennen we vooral van bij Canned Heat, maar ook van bij John Mayall, Ry Cooder, The Blasters,John Lee Hooker, Charlie Musselwhite, Buddy Guy en enkele honderden andere platen.trompettist Darrell Leonard was jarenlang lid van de tourband van Delaney & Bonnie en is te horen op platen van Bonnie Raitt (we weten al lang dat die dame een goeie muzikant herkent als ze er een hoort), B.B. King, The Rolling Stones, Taj Mahal, Stevie Ray Vaughan en vele anderen; Op sax is er Joe Sublett, ook al van bij Taj Mahal, maar net zo goed van bij Jim Belushi, beide Vaughan broers, Elton John, T-Bone Burnett en (alweer) Bonnie Raitt.

Waarmee ik vooral wil zeggen dat Lisa hier een band van het allergrootste kaliber rond zich verzameld heeft en dat de kwaliteit van de plaat, in de wetenschap dat Lisa’s stem tot de top van de hedendaagse bluszangeressen behoort, dus vooral zal afhangen van de keuze van de songs. Laat ik maar meteen duidelijk worden: dir is een verzameling van twaalf sterke tot heel sterke nummers, die ik niet allemaal ga overlopen, maar waarvan ik er toch enkele speciaal onder de aandacht wil brengen/ Om te beginnen met de opener, “Disgusted” is origineel van de verschrikkelijk ondergewaardeerde Mabel Scott, van wie “kenners” vooral haar “Elevator Boogie” en “Boogie Boogie Santa Claus” in de kast zullen hebben. Lisa levert hier een versie af, die recht uit de beginperiode van de Rhythm & Blues lijkt te komen. Ze gaat op dat elan door met haar lezing van “What a Man”, die geweldige single van Lynda Lyndell uit 1968: pure klasse, deze versie, die moeiteloos stand houdt tegenover het op zich al formidabele origineel. Dat komt mede door de heerlijke gitaarlijnen van Schell, maar vooral doordat Lisa zich die song volledig eigen gemaakt heeft.

Van de hand van Allen Toussaint is “I Don’t Wnne Hear It”, dat wij ook al in huis hebben in de versie van Betty Harris uit 1969, en Nina Simone’s “Be My Husband” uit 1965 zou simpelweg in elke platenkast moeten zitten. “Messin’ Around Withe The Blues” is van Fats Waller en al even onmisbaar, net als “Wild Stage of Life”, van de hand van Henry Glover, maar vooral bekend via Clarence Kenner. Uit de meer recente school komen dan weer “Don’t Let Nobody Drag Your Spirit Down” van Erib Bibb en “I Should Have Known Better” van Carrie Newcomer, twee “youngsters” die meer dan voldoende bewezen hebben dat ze prachtsongs kunnen schrijven. “Romance in the Dark” zal bij een aantal mensen bekend zijn door de versie van Dinah Washingyon, maar het origineel van de ook al ten onrechte zo goed als vergeten Lil Green stond model voor wat Lisa er hier mee aanvangt en afsluiter “Brotherly Love” brengt een hedendaagse songwriter onder de aandacht, die bij veel te weinig mensen bekend is: Brenda Burns -lezers van kleine letters zullen haar misschien aan John “Juke” Logan koppelen- is één van de Grote Pennen in bluesmiddens, sinds een paar decennia.

Waarmee ik meteen de link kan leggen, die deze plaat bij mij al vanaf de eerste luisterbeurt oproept: op haar nieuwe plaat neemt Lisa Biales plaats naast een dame, die in mijn rangschikking der grote zangeressen al bijna veertig jaar onafgebroken meedraait in de top. Ik heb het hier over Maria Muldaur, die er al heel snel bij was om werk van Brenda Burns op te nemen. De inname van deze positie door Lisa wordt het allerduidelijkst geïllustreerd door de songs op die éénkantine 78-toerenplaat waar ik het helemaal aan het begin over had: je hoort de eerste strofe gezongen worden door Lisa’s mama, waarna Lisa overneemt en de song op volkomen organische wijze overplaatst naar het lopende decennium Net zoals Muldaur dat al decennia lang doet, interpreteert Lisa hier -en nog elf keer daarnaast- een oudere song en maakt die bekend en toegankelijk voor een nieuw publiek. Ik vind dat een grote verdienste: authentiek klinken, zonder geforceerd of gedateerd over te komen. Zoiets kan alleen als alles klopt: de productie, de muzikanten, de stemmen, de songs…Lisa Biales nieuwe CD is met voorsprong haar beste en vooral: het is zo’n zeldzame plaat, waarop het geheel nog vele malen groter is dan de som van de delen. Wanneer ik dit schrijf, is het nieuwe jaar nauwelijks begonnen en we hebben hier al een kandidaat voor de volgende jaarlijst. Straf is dat, héél straf !

(Dani Heyvaert)

 

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: LISA BIALES
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

Artiest info
Website  
 

CD Baby

Info: Franc Roszak Promotions

video