ARNO – DANCING INSIDE MY HEAD (DVD)

 



Arnaud Charles Ernest Hintjens is een in 1949 in Oostende geboren rock artiest. Iedereen kent hem onder zijn artiestennaam Arno, de Belgische rockzanger, die liedjes vertolkt vooral in het Frans, soms in het Engels, Nederlands en sporadisch ook in het Oostends dialect. Arno groeide op in een Oostends, politiek links georiënteerd middenklassengezin. Hij koos aanvankelijk voor het beroep van kok, maar was al in zijn jonge jaren vooral geïnteresseerd in muziek. Vooral in uit Engeland geïmporteerde bluesplaten inspireerden hem.

Als mondharmonicaspeler werkte hij samen met muzikanten uit de Oostendse rockscene vooraleer hij rond 1970 in zijn eerste "echte" groep belandde, Freckleface, geleid door zanger/bassist Paul Vandencasteele en gitarist Paul Decoutere. Arno zong destijds sporadisch en beperkte zich meestal tot solo's op de mondharmonica. Freckleface maakte een plaat met uitgesponnen bluesrocknummers, maar had op het podium meer succes dan in de platenwinkel.

In 1972 gingen Arno en Decoutere verder als duo onder de naam Tjens Couter. De groep wisselde bluesnummers af met uitstapjes richting tango en reggae. Na de debuutplaat ‘Who Cares’ groeide Tjens Couter van een duo naar een kwintet en werd de muzikale koers verlegd naar pubrock. Een tweede album volgde. In 1978 waren Arno en Decoutere te zien in de film ‘Le Concert d'un Homme Seul’. Pas in 1980 kwam de grote doorbraak met de groep T.C. Matic, een groep die aanvankelijk voor 80 procent dezelfde samenstelling had als Tjens Couter. De groep maakte vier albums, ging op tournee door Europa, en scoorde een paar hits, waaronder "Oh la la la". Ook “Que Pasa” en “Putain, Putain” zijn uitgegroeid tot klassiekers. Zes jaar later hield T.C. Matic het voor bekeken.

Arno besloot het solo te wagen. Hij bracht in 1986 zijn solodebuut uit onder de titel ‘Arno’. "Cold Sweat" is daaruit een bescheiden hit geweest. Arno ging voor dit album dan wel solo, hij kon toch nog een beroep doen op verscheidene ex-TC Matic leden. Serge Feys, die ook vele andere Arno cd's zou produceren, trad op als producent en als toetsenist (keyboards). Ook gitarist Jean-Marie Aerts was van de partij, en zou nog jaren deel blijven uitmaken van Arno's vaste begeleidingsband. In het geheel was Arno een behoorlijke cd, met veel funk en blues invloeden en vooral Engelstalige teksten. Ook op zijn volgende albums zou Arno soms in het Frans zingen, maar het Engels was duidelijk prominenter aanwezig. (Franse nummers zouden pas een overwicht krijgen vanaf het in 1995 verschenen "Arno à la Française").

Terwijl Arno op zijn gelijknamige debuutalbum duidelijk nog wat een eigen gezicht aan het zoeken was (twee volledige instrumentals en twee haast instrumentale nummers), trad hij met "Charlatan" veel zelfverzekerder naar buiten. Nummers als “Bathroom Singer”, het snoeiharde “Black Doll” en de Jacques Brel cover “Le Bon Dieu” werden live favorieten.

Ook in de cinema was Arno een gevraagd typeschrijver. Vóór alle unplugged-trends belichaamde hij samen met Roland in 1990-1991 de pure rock in het zijproject Charles et les Lulus. Ook zijn levensstijl werd er niet minder rock-'n'-roll op. In 1992 coverde hij de Adamo hit "Les Filles du Bord de Mer". Zijn doorbraak bij het bredere publiek ging verder met zijn vierde album ‘Idiots Savants’, dat goed ontvangen werd door de pers. Het album haalde gemakkelijk goud. In 1995 kwam ‘Arno à la Française’ uit. Eén cover springt er op dat album uit, namelijk "Comme à Ostende" van Leo Ferré. Met deze geheel Franstalige plaat brak hij definitief door in Frankrijk. Franse chansons zijn vanaf dat moment een even belangrijk bestanddeel van zijn muziek als rock, tango en blues. Samen met Jan Decleir speelde hij in 1995 de rol van de homoseksuele redder Harry in de film “Camping Cosmos” (1996) van Jan Bucquoy die zich te Westende afspeelt.

In 1997 bracht Arno voor het eerst een album uit in de Verenigde Staten. Het was een compilatie, in combinatie met de registratie van een live-concert. In 1999 werd Arno vijftig jaar. Hij bracht zijn zesde soloalbum uit, dat meteen ook zijn 23ste album is onder diverse namen en formaties. Een 'best of' kwam uit in 2000.

In 2002 kwam ‘Arno Charles Ernest’ uit, een referentie naar zijn grootvader; in 2004 volgde ‘French Bazaar’. Eind september 2004 startte Arno zijn nieuwe solotoer met onder andere twee concerten in Vietnam. Zijn voornaamste muzikale partners door de jaren heen zijn de gitaristen Jean-Marie Aerts (ook in T.C. Matic) en Geoffrey Burton, Rudy Cloet (drummer) en de toetsenisten Ad Cominotto en Serge Feys (eveneens ex-T.C. Matic).

Op 1 oktober 2006 organiseerde hij samen met Tom Barman en Sioen de 0110-concerten. Zijn volgende album ‘Jus de Box’ verscheen in januari 2007. In de zomer van 2009 was hij de centrale gast muziek op Theater aan Zee.

Moet je hem geloven wanneer hij zingt temidden van rauwe gitaren "I'm just an old motherfucker" ?
"Oui, c'est vrai, je suis un old motherfucker. Il m'arrive aussi de parler comme un vieux motherfucker. Je trouve ainsi que le rock est devenu beaucoup trop calculé aujourd'hui. Plus personne n'ose prendre des risques. Ça manque de révolte. A l'image du monde, le rock est devenu trop conservateur."
Gelukkig is er nog zijn (nieuwe) album ‘Human Incognito’ om het tegengestede te bewijzen…

In de voorbije jaren zijn er verschillende goede en interessante docu’s over Arno gedraaid. Arno is een rocker die blijft fascineren. Hij is het type dat vraagt naar een karikatuur. Filmmaker Pascal Poisonnier kreeg de kans hemmet een ‘access all areas’-pasje zowat bijna overal en bijna dag en nacht te volgen. In zijn portret dat hij van Arno maakte ligt de nadruk vooral op het tourleven. De opname studio komt even, eerder spoardisch aan de beurt. In misschien wel de mooiste scène in de film legt Arno aan filmmaker Raoul Servais uit, dat hij gék wordt van de nostalgie die in ’m opborrelt. Hij probeert zo hard mogelijk te werken, zodat het heden het verleden onder de knoet houdt.

Poissonnier: “Om ’m dat soort uitspraken te ontlokken, moest ik trucs verzinnen. Hem tegenover mensen zetten die hij goed kent, bijvoorbeeld, zoals Raoul of Jane Birkin. Alleen dan komt de echte Arno boven. Tegen interviewers maakt hij zich er te graag van af met een grapje of een oneliner…”

We krijgen ook een bijzondere, pakkende Arno te zien als hij : de momenten waarop hij voor zich uit zit te staren, verdwaald in zijn eigen gedachten.
Poisonnier “Arno is tegelijk een open boek en een enigma: heel benaderbaar, maar je weet nooit écht wat er in zijn hoofd speelt. Nu ja: héél veel, zo heb ik gemerkt. Als hij aan zijn muziek werkt, zit hij opgesloten in zijn eigen gedachten – de wereld daarbuiten bestaat dan niet meer…”

Voor het eerst in meer dan veertig jaar carrière laat Arno een filmmaker toe om zijn creatief proces te volgen. De documentaire volgt hem tijdens zijn de opnames van zijn jongste album ‘Human Incognito’ en op tournee doorheen Europa, de US en Japan.

‘Arno – Dancing Inside My Head’ biedt een intieme kijk in het 67-jaar oude, dansende, dwarse en dwangmatige hoofd van België’s bekendste rocker.

Filmmaker Pascal Poissonnier (Humo 12/10/16): «In al die jaren zijn er wel meer goeie docu’s over Arno gedraaid – zoals ‘Arno, sauvé des eaux’ uit 1993 – en ik wilde liever niet in herhaling vallen. Tot ik hem in levenden lijve ontmoette: ’t is een ontzettend fascinerende vent, en mijn beeld van hem bleek enigszins gekleurd door de manier waarop de media hem graag opvoeren – als een karikatuur van een rocker. En hij is alles behalve dat. 67 is hij intussen, maar nog altijd méé!...»

Hier alvast een “extra” voorsmaakje dat zonder twijfel zal smaken naar meer! Voor iedere muziekliefhebber een MUST!

Eric Schuurmans

 

ARNO - Dancing inside my head - Officiële Trailer / Bande-Annonce from Savage Film on Vimeo.

 

A film by Pascal Poisonnier:
Camera: Pascal Poisonnier & Christophe Vanhoutte / Producer: Bart Van Langendocnk | Savage Film / Creative producer: Tatjana Kozar / Co-producers: RTBF, Arte G.E.I.E., CANVAS, SCIO Productions / Recording sound engineers: Ludovic Van Pachtenbeke & Jeroen De Vriese / Editing: Stijn Deconinck, Koen Temmerman / Sound editing: Marco Sez / Sound mix: Thierry De Vries

Discography Arno:
1986 - Arno | 1988 – Charlatan | 1990 – Ratata | 1992 - Tracks From the Story | 1993 - Idiots Savants | 1995 - À la Française | 1997 - Give Me The Gift | 1997 - En Concert | 1999 - À Poil Commercial | 1999 - European Cowboy | 2000 - Le Best of Arno | 2002 - Charles Ernest | 2004 - French bazaar | 2005 - Live in Brussels | 2007 - Jus de Box | 2008- Covers Cocktail | 2009 - Best Of (3CD) | 2010   Brussld | 2012 - Future Vintage | 2016 - Human Incognito | 2016 – Arno – Pascal Poissonnier – Dancing Inside my Head (DVD)
1991 - Charles et les Lulus - Charles et les Lulus | 1994 - Arno & the Subrovniks – Water | 1998 - Charles and the White Trash European Blues Connection - Charles and the White Trash European Blues Connection

 

Artiest info
Website  
 

Label: Twin Pics
Distr.: PIAS

video