ROBBEN FORD, RON THAL & PAUL PERSONNE are the incredible LOST IN PARIS BLUES BAND
Feat. John Jorgenson, Beverly Jo Scott, Kevin Reveyrand & Francis Arnaud

 

De man die bij de Lost in Paris Blues Band centraal staat is blues-, jazz- en rockgitarist Robben Ford. Hij groeit op in Ukiah, CA. Samen met zijn oudere broer en drummer Patrick opent Robben met hun bandje, als achttienjarige voor Charlie Musselwhite. Zijn vader Charles had zijn eigen Charles Ford Blues Band, waarin Robben (gitaar) en zijn broers Mark (mondharmonica) en Patrick (drums) speelden. Tegenwoordig leidt Patrick de Ford Blues Band, met Volker Strifler als zanger / gitarist. Volker Strifler begeleidt Robben ook als tweede gitarist.

Robben Ford krijgt naambekendheid wanneer hij gevraagd wordt om bij Miles Davis tijdens zijn wereldtour in 1986 gitaar te spelen. Hier mengt Robben Ford blues- en jazz op spraakmakende wijze. In 1986 treedt hij op in de band van Miles Davis, in het Tuinpaviljoen op het North Sea Jazz Festival Den Haag. Ford tourt met en is ook te horen op albums van Jimmy Witherspoon, George Harrison, Joni Mitchell & “Tom Scott's L.A. Express”, “Little Feat” en de “Yellowjackets”.

Robben Ford debuteert met ‘Discovering The Blues’ [1972]. In 1976 volgt ‘Robben Ford: Schizophonic’ en in 1979 zijn beste album ‘Robben Ford: The Inside Story’, dat goud haalt in 1980. Het album ‘Talk To Your Daughter’ [1988] haalt ook goud in 1989 en werd Grammy genomineerd. Zijn bekendere werk neemt hij op in de jaren ’90 met zijn vaste begeleiders Roscoe Beck (bass) en Tom Brechtlein (drums). Samen nemen ze ‘Robben Ford & The Blue Line’ [1992], ‘Mystic Mile’ [1993] en ‘Handful of Blues’ [1995] op. De albums ‘Blues Connotation’ [1996] en ‘Tiger Walk’ [1997] neemt hij op met een andere line-up en betekenen de terugkeer naar zijn blues roots.

Het gitaarspel van Robben Ford is heel herkenbaar: slaggitaarwerk met heldere akkoorden uit het blues- en jazzgenre. Zijn solo's worden omschreven als boeiend, melodieus en mooi gefraseerd. Hij zegt over zichzelf dat hij geen ‘man van noten’ is, maar dat ‘hij snel en scherp kan soleren’. Ford is een 100% selfmade- muzikant. Hij zegt over zijn eigen gitaarspel dat ‘dat alleen maar ontwikkeld kon worden, door heel veel te spelen’. Er staat een interview met hem op de DVD “The Paris Concert” (2001). Volgens eigen zeggen ‘is hij enorm geïnspireerd door de muziek van de “Paul Butterfield Blues Band”’.

Ron “Bumblefood” Thal is de tweede gitarist in dit illustere trio. “Bumblefoot”, de artiestennaam van Ron Thal, is een Amerikaans gitarist, songwriter en muziekproducent. Hij speelt nu met DJ Ashba gedeelde leadgitaar bij Guns N' Roses. Hij heeft de naam 'Bumblefoot' opgedaan toen hij zijn vrouw hielp met het oefenen voor haar examen dierenarts. Bumblefoot is de Engelse naam voor een bacteriële infectie bij vogels. Bumblefoot werd in midden 2006 lid van Guns N' Roses, ter vervanging van Buckethead. Hij maakte live zijn debuut in de Hammerstein Ballroom in New York op 12 mei 2006. Sindsdien is hij op tour geweest in Europa, Noord- en Centraal-Amerika, Oceanië en Japan. Tevens is Bumblefoot te horen op het album ‘Chinese Democracy’ [2008].

Paul Personne, de initiatiefnemer van deze jamsessie, is een Frans blues muzikant, die al meer dan dertig jaar met muziek bezig is. Hij treedt solo op en als sessie muzikant (Johnny Hallyday).

John Jorgensen is een multi-instrumentalist en Grammy award winnaar. Hij is met Chris Hillman, de oprichter van de Desert Rose Band en stond al op het podium samen met o.a. Elton John, Bonnie Raitt en Bob Dylan.

Beverly Jo Scott is de enige vrouwelijke artieste op het album. Zij is een Amerikaanse singer-songwriter, die al sinds 2011 in Belgie woont en die regelmatig te gast is in de Spirit of 66 in Verviers.

De (Franse) ritme sectie bestaat uit bassist Kevin Reveyrand en drummer Francis Arnaud.

‘Lost in Paris Blues Band’ is een verzameling van dertien goed gekozen covers van bekende blues, folk en rock klassiekers. Robben Ford, Paul Personne en Beverly Jo Scott doen samen de zang, waarbij de fragiele stem Van Personne, met het zachte, maar niet hoorbare Franse accent, een goede tegenpool is van Bevery Jo Scott. Rockende nummers als “Fire Down Below" (van Bob Seger) of hun versie van Willie Dixon’s "Little Red Rooster" zijn met veel gevoel en eerlijke spontaniteit opgenomen. De oude Nick Ashford / Valerie Simpson klassieker "I Do not Need No Doctor" onderscheidt zich moeiteloos van andere bestaande blues covers, waarbij de solo’s van de drie gitaristen heel slim verweven zijn. Als afwisseling is er Beverly Jo Scott met haar meisjesachtige naïeve, maar ervaren blues stem in Janis Joplin’s "One Good Man". In ”Trouble No More” van Muddy Waters is er de piano van John Jorgensen die voor het contrapunt en de nodige spanning zorgt. "Evil Gal Blues" lijkt op het lichaam van Beverly Jo Scott geschreven te zijn, als ze met haar stem het duivelse oproept. Een van de opvallende covers is de akoestische versie van Johnny Moore’s "Driftin 'Blues". Paul Personne zingt hier met de kwaatsbare stem van een verdrukte. Verder zijn er nog onverwoestbare – overtuigende – eigen - versies van Howlin’ Wolf’s ”Tell Me”; Mike Bloofield’s ”You’re Killing My Love”, Bobby & Sherley Womack’s ”It’s All Over Now”, Elmore James’ ”I Can’t Hold Out” en Bob Dylan’s ”Watching the River Flow”.

Als, zoals hier, topartiesten als Robben Ford, Paul Personne en Ron Thal in een studio samen komen, is niet de vraag wat ze gaan spelen, maar hoe ze het gaan spelen heel belangrijk. In de “occasionele” Lost Paris Blues Band hebben muzikanten elkaar gevonden, waarbij muzikale vriendschap de aanleiding was voor een fantastisch album.

Eric Schuurmans

 

 

Album track list:
1”Downtown” [Tom Waits] - 2”Fire Down Below” [Bob Seger] - 3”Little red Rooster” [Willie Dixon] - 4”I Don’t Need No Doctor” [Nick Ashford, Valerie Simpson, Jo Armstead] - 5”One Good Man” [Janis Joplin] - 6”Tell Me” [Howlin’ Wolf] - 7”You’re Killing My Love” [Mike Bloomfield, Nick Gravenites] - 8”It’s All Over Now” [Bobby & Sherley Womack] - 9”Trouble No More” [Muddy Waters] - 10”Evil Gal Blues” [Leonard Father, Lionel Hampton] - 11”I Can’t Hold Out” [Elmore James] - 12”Watching the River Flow” [Bob Dylan] – 13”Driftin’ Blues” [Johnny Moore, Charles Brown, Eddie Williams] – Music / Lyrics as [noted] ℗ 2016 – Produced by xxx

Album Line-up:
Robben Ford: guitar, vocals
Ron “Bumblefoot” Thal: guitar (1,3,4,8,9,11,12)
Paul Personne: guitar, vocals (13)
John Jorgenson: keys
Beverly Jo Scott: vocals (1,2,5,10)
Kevin Reveyrand: bass
Francis Arnaud: drums

Discography ‘Lost in Paris Blues Band’:
Robben Ford – ‘Bumblefoot’ Ron Thal - Paul Personne, are the Lost in Paris Blues Band [2016] 
Discography Robben Ford:
Into The Sun [2015] | A Day In Nashville [2014] | Bringing It Back Home [2013] | Soul On Ten [2009] | Truth [2007] | Keep On Running [2003] | Blue Moon [2002] | Anthology: The Early Years [2001] | A Tribute To Paul Butterfield [2001] | Sunrise (Live album) [1999] | Supernatural [1999] | The Authorized Bootleg [1998] | Blues Collection [1997] | Tiger Walk [1997] | Blues Connotation [1996] | Handful Of Blues [1995] | Mystic Mile [1993] | Robben Ford & The Blue Line [1992] | Talk to Your Daughter [1988] | Robben Ford [1986] | The Inside Story [1979] | Jimmy Witherspoon & Robben Ford Live [1976] | Robben Ford: Schizophonic [1976] | The Charles Ford Band [1972] | Discovering The Blues [1972]     

Artiest info
   
 

itunes

Label: e.a.r-music / V2

video