DERROLL ADAMS - FEELIN’ FINE

Ik ben zo vrij er van uit te gaan dat, zeker in deze kolommen, de figuur van Derroll Adams geen voorstelling meer behoeft: daarvoor is de man al veel te lang een echt instituut binnen de Amerikaanse folk en daarenboven bracht hij een flink deel van zijn leven binnen onze landsgrenzen door. Wat wel eeuwigdurende aandacht blijft vragen en verdient, is ’s mans oeuvre: veel van zijn opnames zijn in de loop der jaren eerst flink onvindbaar geworden en werden de jongste jaren heruitgegeven en dat is goed.

Deze keer is het de beurt aan “Feelin’ Fine”, een LP uit 1972, waarvan ik wel een paar gesigneerde exemplaren in collecties van echte freaks weet zitten, maar dat verder al heel lang alleen nog op platenbeurzen te vinden was. De plaat werd destijds opgenomen, vlak nadat Derroll zijn redelijk triomfantelijke comeback maakte op het Cambridge Folk Festival: een paar dagen later zakte hij af naar Bristol, naar “The Village Thing” van Ian Anderson. Derroll nam goed gezelschap mee: onze eigenste Roland, met wie hij al enige tijd bevriend was, en snarentovenaar Wizz Jones, die zichzelf een “longtime admirer” noemde Derroll’s echtgenote werd uitgenodigd om her en der wat vocalen voor haar rekening te nemen en met z’n vieren -Anderson zat aan de knoppen- werkten ze zich door een dozijn songs, dat later vrij algemeen als “van het beste uit zijn carrière” zou omschreven worden. Roland doet van alles op mondharmonica, speelt gitaar op “Darling Corey”, Freight Train Blues” en “Chattering Jaw” en recorder op “The Valley”. Wizz van zijn kant speelt gitaar op een viertal tracks, terwijl Danny meezingt op “Apprenticed in London”, “Mr. Rabbit” en “The Valley”, maar het leeuwendeel van de aandacht wordt volkomen begrijpelijk opgeëist door de banjo en de donkerbruine stem van de meesterverteller, die Derroll altijd al was. Dat levert werkelijk prachtige momenten op: een aantal titels vermeldde ik al, maar daarnaast staan bij voorbeeld ook “Muleskinner Blues” van Jimmie Rodgers en “Deep Ellum Blues” erop.

Die LP van toen is dus nu opnieuw verkrijgbaar - de reisje werd officieel verkrijgbaar op de dag waarop Derroll 91 geworden zou zijn, 29 november 2016 dus en, wat deze heruitgave zo mogelijk nog interessanter maakt, is dat de LP van toen uitgebreid werd met zes bonustracks, die destijds op een Belgische LP uitgebracht werden onder de titel “Along The Way”, die op zijn beurt al heel lang onvindbaar geworden is. Op dat bonusluik is Derroll alweer in fraai gezelschap: Tucker Zimmerman speelt piano op “Mountain” en “Anna Feher” en gitaar op z’n eigen biografische “Oregon”, Maggie Holland bepaalt de bas op “Chuck Old Hen”,”Dixie Darling”,”Anna Feher” en “Oregon” en Youra Marcus, de Franse clawhammer-maestro speelt gitaar op “Chuck Old Hen” en “Dixie Darling”.

Zo ging dat in die dagen: muzikanten kwamen samen, gingen wat zitten spelen, wisselden songs en instrumenten uit en amuseerden zich overduidelijk. Op gezegende momenten gebeurde dat wanneer er een bandopnemer in de buurt was en iemand die de tegenwoordigheid van geest had om op “record” te drukken.

We mogen de hemel -en Ian Anderson dankbaar zijn dat een en ander toen gebeurde en dat de tapes, die lang verloren gewaand werden, toch teruggevonden werden: dit is namelijk het allerbeste Derroll-werk dat je ergens op CD kunt aantreffen. Wie nieuw is in de branche, zal aan de hand van deze heruitgave een ware grootheid kunnen ontdekken. Oudjes, zoals ondergetekende, zullen dat weliswaar gesigneerde, maar toch grijsgedraaide exemplaar van ruim veertig jaar oud kunnen vervangen door een krasbestendig, fonkelnieuw exemplaar. Voor de Kerstboom komt dit misschien een beetje te laat, maar u bent vast ook volgend jaar nog eens jarig. Ik zou alvast weten wat ik bovenaan mijn lijstje moet zetten!

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 

video