ELLIOTT MURPHY - AQUASHOW DECONSTRUCTED

Tweeënveertig jaar na z’n debuut "Aquashow" (1973) zorgt Elliott Murphy met "Aquashow Deconstructed" voor een zoveelste hoofdstuk in een oeuvre dat zowel qua productiviteit als gemiddelde kwaliteit de vraag blijft opwerpen waarom de man geen groter publiek bereikt. Het zal de fans echter worst wezen. Murphy heeft interdaad nooit het grote succes gekend, maar hij is inmiddels wel uitgegroeid tot een ware cultheld. Al jarenlang produceert hij zowat aan de lopende band gitaarjuweeltjes met teksten van een uitzonderlijk hoge literaire kwaliteit. Om die reden wordt hij door sommigen wel eens de 'laatste der rock-poëten' genoemd. Dat Murphy een man is die naast de gitaar behoorlijk goed de pen weet te hanteren, wordt trouwens bewezen door het feit dat hij ook een roman, 'Cold and Electric' heeft gepubliceerd, evenals verschillende verhalenbundels. De man is ongetwijfeld één van de meest opmerkelijke verhalen in de geschiedenis van de moderne rock ’n roll, die dan ook beslist de moeite waard is om gezien en gehoord te worden. Elliott Murphy debuteerde in 1973 met zijn album: "Aquashow". Overal werd Elliott Murphy meteen uitgeroepen tot de nieuwe Dylan of de nieuwe Lou Reed, maar vreemd genoeg bleef commercieel succes daarna uit.  Het nieuwe album "Aquashow Deconstructed" is geen re-release, maar een herinterpretatie van diezelfde songs die zoveel jaren eerder op zijn debuut stonden en nu met Murphy's intense zang en de moderne opnameapparatuur een nieuw leven krijgen. Elliott Murphy kwam op het idee om deze nummers weer op te nemen, wel op andere wijze, 'Deconstructed', maar met nog steeds de oorspronkelijke integriteit en met een emotionele band aan zijn zijde, waarin hij ook werkelijk geslaagd is.

"Aquashow Deconstructed" is misschien wel geen Murphy Grand Cru, maar de beste momenten bewijzen eens te meer dat de man toen al een begenadigd songschrijver was die niet hoeft onder te doen voor gelauwerde eminenties als Dylan of Springsteen.  Mocht hij een aantal jaar eerder ten tonele verschenen zijn, of zich opgeworpen hebben als een volksmenner à la The Boss, dan had het misschien zelfs anders gelopen. Het is alleszins een feit dat Murphy, de laatste jaren bezig is aan een opmerkelijke winning streak. Zijn vorige albums getuigden ondanks de vele introspectieve momenten van een imposante creatieve vitaliteit, en deze wordt verdergezet op dit nieuwe album. Met Elliott Murphy is het eigenlijk gesteld als met Steve Wynn: beide artiesten worden nog steeds afgerekend op ouder werk, hebben een hardcore aanhang die niet van ophouden weet, en beiden zijn ze, als je het vanop enige afstand bekijkt, opvallend onopvallend. Ook nu hoef je geen opmerkelijke experimenten, drieste carrièrewendingen of frivole gimmicks van Murphy & Co. te verwachten. Met vaste compagnon Olivier Durand (gitaar, mandoline, dobro), Tom Daveau (drums), David Gaugué (cello), Thomas Roussel (viool) en Murphy’s zoon Gaspard (gitaar, bas, keyboards, percussie) maakte hij voor de zoveelste keer een puur, ambachtelijk product: 10 songs met een kop en een staart, en sobere, smaakvolle arrangementen.

Murphy’s nieuwe album is wederom geproduceerd door niemand minder dan zijn zoon en is opgenomen in Parijs waar Elliott inmiddels sinds 1990 woont. Murphy zegt zelf: "I decided we should record these [Aquashow] songs again, in a different way, deconstructed if you will, and maintaining a certain integrity with the original. We retained the same tempos, keys and of course lyrics and tried to give Aquashow a second life, bridging the last century to the current one". En dat is ook wat hij doet, "Aquashow" proberen een tweede leven te geven, het overbruggen van de vorige eeuw tot de huidige. Bij een eerste beluistering hoor je wel dat het gaat over muziek die vooral schatplichtig is aan de grote singer-songwritersperiode van de jaren zeventig, al duiken er nu hier en daar elementen op die aantonen dat Murphy vertrouwd is met rootsmuziek in veel van z’n gedaanten. HIj is echter op z’n best als hij zich toelegt op klassiek opgebouwde songs tussen folk en pop/rock: meerdere beluisteringen geven immers prijs dat de meeste van z’n songs melodieën en zinnen bevatten die zelfs na een grondige lobotomie blijven hangen. Terwijl een paar nummers, zoals het geweldige "Hangin 'Out" en "Graveyard Scrapbook" minstens relatief onveranderd zijn gebleven, zijn andere songs wel degelijk op een intrigerende wijze herbouwd. De opener, de klassieker "Last Of The Rock Stars", net als het rockende "White Middle Class Blues", een song die uitblinkt in dosering, "How’s The Family" een rond akoestische gitaren en gevoelige viool gevlochten brok poëzie, en "Marilyn" een emotioneel geladen eerbetoon aan een overleden persoon, zijn ijzersterke songs, songs zoals alleen Murphy ze kan maken.  Tien songs, waarvan een aantal nog steeds vast deel uitmaken van z’n live-repertoire  vullen samen dit album met verhalen en karakters, maar met muzikaal talent op de eerste plaats. De fans die hij heeft koesteren hem en blijven hem koesteren.

 

Artiest info
Website  
 

Label: BlueRose Records
Distr.: Sonic RendezVous

video