JOHN JORIS - SONGS FROM THE MOK

Bij de inmiddels klassieke vraag welke albums je zou meenemen naar een verlaten eiland, zou ik ongetwijfeld niet lang moeten overwegen. Daartussen zal zeker de vinylplaat ‘Feelin’ Fine’ zitten van de in 2000 overleden songsmid en banjospeler Derroll Adams en dan alleen maar omwille van de verkillend mooie prachtsong ‘The Valley’. Het is zo goed als zeker dat muzikant John Joris hem daarbij ooit live mocht begeleiden, destijds in het Antwerpse café ‘The Mok’. Zelf geeft zanger Joris, tevens vriend van Derroll, ook een invoelende uitvoering van deze in melancholie badende song en dit op zijn debuutalbum ‘Songs From The Mok’. De vrouwelijke backingzang en intrieste vioolbegeleiding ontroeren des te meer omwille van de bewogenheid in stem en sound. Naast multi-instrumentalist is John Joris ook gitaarbouwer en -hersteller. Niet alleen in Hasselt is hij een bekende figuur, maar bij alle gitaristen die ooit op zijn kunde beroep deden waaronder o.m. Roland Van Campenhout. Roland speelde trouwens destijds ook mee op Derroll’s album ‘Feelin’ Fine’ en behoorde tot diens intieme vriendenkring.

John Joris draagt dit album dan ook op aan Derroll Adams, waarmee hij ooit het plan opvatte een gezamenlijk album op te nemen. Het lot besliste anders. Behalve diens ‘I Am Leaving Today’ en het tijdloze ‘The Valley’, inmiddels een klassieker, voegt hij er ook enkele traditionals aan toe en enkele covers, o.m. van Woody Guthrie en Elisabeth Cotton, allen in eenzelfde melancholische sfeer. De zang van John Joris doet enigszins aan deze van John Prine denken en soms aan deze van Dave Van Ronk, eveneens integere zangers die met hun warme stemkleur aan de songteksten een extra dimensie toevoegen. Behalve banjo, gitaar en dobro speelt John Joris o.m. nog mandoline en dulcimer. Bovendien betrok hij een zestal andere muzikanten mee in dit huldebetoon aan Derroll. O.m. Joost Zweegers, bekend van ‘Novastar’, speelt gitaar en zingt backing mee, waardoor de zangharmonieën je laten delen in het nostalgisch universum van singer-songwriter Derroll, geboren in Portland, Oregon. Ook vocaliste Alyssa Blocken sluit aan in de koorzang, terwijl André Swijgers afwisselt met viool, mandoline en accordeon wat allemaal bijdraagt tot het intensifiëren van de gevoelsstroom.

Ofschoon alle songs wellicht bekend zijn in het exquise wereldje van folkadepten, met Pete Seeger als voortrekker, komen zij toch als nieuw over zoals ‘Oh Baby It Ain’t No Lie’ van Elisabeth Cotton dat Mexicaans aandoet of het melancholische ‘Going Down That Old Dusty Road’ met banjobegeleiding. In ‘Shake Sugary’ ontwaar je een koesterende tederheid en de traditional ‘Solid Gone’ met harmonica heeft een bluesy randje. Uit alles spreekt het onmogelijk verlangen om nog éénmaal aan Derroll’s zijde te kunnen spelen, in het café of in een studio. Bij ‘Banjo Wind’, dat John Joris zelf neerschreef, is het zelfs alsof de wind de spirit en soul van Derroll opnieuw aanvoert vermengd met de vrouwelijke backing en banjoklanken. Dit debuut, met mooi artwork van illustrator Yoeri Slegers, is een kleinood om te koesteren. Eenzelfde vereenzaming als in de songs van Derroll doorsijpelt ook de sobere songs op Joris’ album. Het is alsof zang en folky instrumenten zich voegen bij de opgehoopte herfstbladeren in de witte vallei, waar de geesteskinderen van Derroll zich lang geleden neervlijden, zoals het verschroeiend mooie ‘The Valley’. Als er iemand een biopic maakt van het leven van Derroll Adams dan zou John Joris perfect de soundtrack kunnen leveren.

(Het album is te bekomen in het ‘JnR Music Center’ te Hasselt)

Marcie

 

Artiest info
Website  
 

video