ZYGOMATIK - CATTITUDE

Piet Verbist (bs) studeerde aan het Conservatorium van Brussel, waar hij les kreeg van ondermeer Hein van de Geyn en Dave Holland. Hij speelde in veel groepen zoals het Ben Sluijs Quartet, Trio Ancesthree, Jan de Haas Quintet e.v.a. Maar het bekendst is hij als bassist van het Jef Neve Trio, diens eerste cd’s kwamen uit op Verbist’s label Contour. Maar het is met zijn eigen groep Zygomatik dat hij helemaal zijn ei kwijt kan, we horen een energieke mix van jazz, funk en rock op deze tweede cd, in vergelijking met het debuut zijn Fred Delplanc (ts) en Matt Renzi (ts) vervangen door Jeroen van Herzeele (ts,ss). De productie is gedaan door Contour maar het is uitgebracht door het Amerikaanse Origin Rec. van John Bishop. De bezetting van de groep bestaat uit leider, componist en bassist Piet Verbist, Herman Pardon op drums, Bram Weijters op Wurlitzer en Fender Rhodes, Vincent Brijs op baritonsax en eerder genoemde Jeroen van Herzeele op tenor- en sopraansax.

Tot de muziek die Verbist hebben beïnvloed behoren niet alleen voor de hand liggende namen als Charles Mingus, Dave Holland en Miles Davis maar ook The Beatles, Bootsy Collins en Deep Purple (!). Het openings- en titelnummer “Cattitude” valt op door het funky karakter en de diepe klankrijkdom van de Wurlitzer van Bram Weijters.(electro-mechanisch toetsinstrument gebouwd tussen 1955 en 1982 door de Amerikaanse Rudolph Wurlitzer Cy., bekend voorbeeld is “What I’d Say van Ray Charles). In het rustig opgebouwde “The beauty in the beast” treedt het basspel van Verbist meer op de voorgrond, Jeroen van Herzeele overtuigt hier op sopraansax. ”LPG (Low Profile Giganticus)” begint met een stomend ritme en een lekker knorrende bariton van Vincent Brijs het vloeit naadloos over in een rustiger intiem geluid, knap gedaan.

In “Witches Stew” duidelijke verwijzing naar Bitches Brew van Miles, draait het vooral om de sopraansax van Herzeele en de Fender Rhodes van Weijters, “Aïcha’s Gift” is alweer een heel aanstekelijk nummer met een catchy riff, Verbist gebruikt hier distortion en een wah-wah pedaal op zijn contrabas, dat werkt heel goed. De blues is er ook en wel in “Double Trouble”, nee niet die van Otis Rush, deze is evenals alle nummers van de hand van Verbist, heerlijk nummer met een scheurende tenorsax. In “Wheel C” komen we in rustiger vaarwater met fraai samenspel van tenor en bariton. Afsluiter “Zygomaticus Minor” is weer een funky thema met hoofdrollen voor de baritonsax en de Fender Rhodes. Zygomatik komt van het Latijnse Zygomaticus major en minor, dit zijn de gelaatsspieren die zorgen voor de verschillende gezicht uitdrukkingen, in de Franse spreektaal betekent “zygomatique” (glim)lachen. Een prima cd met heel toegankelijke en vinger knippende thema’s en topmuzikanten, een aanwinst Zygomatik van Piet Verbist!

Jan van Leersum

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Origin Rec.

video