NIGEL EGG – THE BLUES IS PERSONAL

Singer-songwriter Nigel Egg (aka Nigel Eccleston, °1949, Ramsgate, UK) is een veteraan van de Britse (lees: Londense) muziek scene anno jaren eind ’60 / begin ’70. Egg jamde met legendes als “Supertramp”, “Mott the Hoople” en “Nexus” (Georgio Gomelski). In 1972 belandt Nigel Eccleston in de States, trekt hij richting Minnesota en trekt hij zich voor ruim vijfentwintig jaren uit de muziek business terug. In 2007 komt muzikant Nigel Egg weer boven drijven en in 2010 debuteert hij met het album “Big Bang Baby Boom”. Vanaf 2013 tourt Nigel Egg vooral in Minnesota.

Er is zeker één ding, buiten natuurlijk zijn muziek, waarmee muzikant Nigel Egg opvalt: zijn kledij. Hij is altijd gekleed in roze en goud… Verder is zijn mondharmonicaspel uitzonderlijk, zijn gitaarspel solide en zijn stem passioneel. Zijn genre? Noem het blues-singer-songwriter.

Egg is steeds erg gefocust op de gehele song, waardoor zijn songs geen opeenvolging zijn van stereotiepe successievelijke solo’s, opgesmukt met de zang en backings. In zijn teksten bezingt hij dagdagelijkse dingen, die betrekking hebben op het leven van nu en u.    

Op zijn nieuwe album “The Blues is personal” zijn er enkel akoestische instrumenten (enkele ongebruikelijke) te horen. 1”Back To The Blues”: Je gaat je afvragen, waarom een klarinet (Tony Balluff), een instrument dat gezien zijn potentieel even expressief kan klinken als een harmonica, niet meer in de blues te horen is. De blazers zijn te horen op drie tracks (1,3,5). De arrangementen zijn hier van trompettist Zack Lozier en worden gespeeld door Balluff, Lozier en trombonist Steve Sandberg. Op het einde van 3"Imagining You Naked" klinken de blazers klassiek burlesk en lijkt iedereen geïnspireerd te zijn door Lozier’s opgedane ervaring in de “Doc Severinsen Big Band”. Tweede opmerkelijke “ongewoonheid” is de akoestisch gitaar om de menselijke stem te vervangen / aan te vullen. Het akoestische gitaarspel van Bob Ekstrand laat je horen, hoe de typische aanslag van een akoestische gitaar, ook een toegevoegde waarde kan zijn. De ritme sectie bestaat uit drummer Greg Schutte “The Mickey Hart Band”) en bassist Tom Lewis. Lewis is een heel inventief bassist, die op sommige momenten laat horen, dat free jazz vloeiend en boeiend kan zijn. Dale Peterson's piano klinkt soms alsof er wordt opgenomen voor Otis Spann en violist David Stenshoel zorgt op enkele tracks (5,8,12) voor wat meer pit en smaak. 

Geschreven door Jay Livingston en Ray Evans en gebruikt in de Alfred Hitchcock film “The Man Who Knew Too Much” (1956) met Doris Day en James Stewart, werd 8”Que Sera, Sera” een wereldhit. We kennen meerdere versies in meerdere talen, zelfs in het Chinees. Maar nog niet eerder is er een blues versie opgenomen. Met 10”Music Man” [instrumental: Elizabeth Cotten] laat Egg een droom, om zijn zoon Mike te zien in zijn muzikale voetsporen, varen. Blues van vader op zoon is geen vanzelfsprekendheid. Dus, schreef hij maar zelf tijdig zijn eigen tribute song! 12”Jam ‘Til The Day I Die” [Nigel Egg & Mike Gunderson] is de afsluiter en alsnog een vader-zoon-ding. Op een avond, toen Egg al een beetje in de wolken was, kwam zijn zoon binnen en zei: “Jam, daddy, until you die!” De rest van de song schreven ze ook samen…

Mede door de input van gitarist Bob Ekstrand is “The Blues Is Personal”, het tweede album van Nigel Egg, een interessant akoestisch blues-singer-songwriter album geworden. Ook deze blues is voor iedereen, ook al beweert men in de titel van niet. Een album, het ontdekken waard!  

Willie Dixon said it best: “The blues are the roots and the other music’s are the fruits. Without the roots, you have no fruits so it's better keeping the roots alive because it means better fruits from now on.” Nigel Egg is respectfully tending those roots and producing fresh new fruit!

Eric Schuurmans

 

Album tracks: 1”Back To The Blues” - 2”The Blues Is Personal” - 3”Imaging You Naked” - 4”The Truth Of You And Me” - 5”Tax On The Blues” - 6”Occupy The Blues Museum” - 7”I’ve Never Missed You More” [Nigel Egg & Wayne Hamilton] - 8”Que Sera, Sera” [Jay Livingston & Ray Evens] - 9”Hoo My My My!” - 10”Music Man” [instrumental: Elizabeth Cotten] –11” You Can’t Have A Fan On” - 12”Jam ‘Til The Day I Die” [Nigel Egg & Mike Gunderson] – All songs written by Nigel Egg except [when noted] – Produced by Nigel Egg & Greg Schutte With acoustic instruments: Nigel Egg: solo guitar (4,56,10), Band: 2,7-9,11,12), Band & horns: 1,3,5)

Line-up:
Nigel Egg: guitar, vocals, harp
Bob Ekstrand: guitar
Tom Lewis: bass
Greg Schutte: drums
Tony Balluff: clarinet
Steve Sandberg: trombone
Zack Lozier: trumpet
David Stenshoel: violin
Dale Peterson: piano
“Teapotty Chorus”: Pam Gunderson, Paula Berardi, Brian Gunderson, Lori Carlson, Aaron  Carlson, Sarah Mitchell, Kim Carlson & musicians above & no Kathy Super, she was sick...

Discography:
2010 : “Big Bang Baby Boom”
2014 : ”The Blues Is Personal”

 

Artiest info
Website  
 

CD Baby

video