SHEMEKIA COPELAND - ‘33 1/3’

De tijd dat Shemekia Copeland in een adem genoemd werd met haar beroemde vader, bluesman Johnny Clyde Copeland, is reeds lang voorbij, al regelde haar vader het dat zij reeds als achtjarige in de Cotton Club in Haarlem haar debuut mocht maken. Maar inmiddels is zij een zelfstandige zelfbewuste bluesdame die weet wat zij wil en haar blues op een zeer persoonlijke manier brengt. Haar debuutalbum dateert inmiddels van 1998 en haar tweede ‘Wicked’ viel in de prijzen met niet minder dan drie Handy Awards. Haar laatste album ‘Never Going Back’ uit 2009 was haar debuut bij Telarc, dat nu ook deze ’33 1/3’ uitbrengt wat mogelijk op haar toekomstige leeftijd kan alluderen vermits zij geboren is op 10 april 1979. Oliver Wood producete het album en begeleidt Shemekia op gitaar. En Buddy Guy die al lang met Shemekia sympathiseerde is op één nummer gastmuzikant, namelijk op het swampy rebellerende ‘Ain’t Gonna Be Your Tattoo’, niet toevallig mijn favoriet.

Deze song werd geschreven door het duo John Hahn en Oliver Wood, zoals het merendeel van de songs op dit album. ‘One More Time’ komt van haar vader en het trage meeslepende ‘A Woman’ van J.J. Grey. Haar veelzijdigheid blijkt ook uit de songs ‘Can’t Let Go’ van Randy Weeks met een zekere country feeling en ‘I’ll Be Your Baby Tonight’ dat zij vrouwelijk gevoelig aankleedt zodat de song amper nog aan Bob Dylan herinnert. Shemekia lijkt nog steeds te groeien en haar wendbare stem kan zowel de krachtige funky blues aan als de slowblues of ballads. Haar ‘I Sing The Blues’ komt van diep binnenuit, waarop Jon Liebman harmonica speelt. Bassist Ted Pecchio en drummer Gerry Hansen vervolmaken de funky groove, zoals op ‘Mississippi Mud’ dat zich afzet tegen het rigide denken van hen die vastzitten in vastgeroeste denkpatronen. Op ‘Lemon Pie’ klaagt zij dan weer de duale samenleving aan waarbij de armen het hoofd amper boven water kunnen houden.

Shemekia, inmiddels gekroond als ‘Queen of the Blues’ in opvolging van Koko Taylor, zingt met de passie van een ‘ghetto child’ dat de blues overal tegen het lijf liep toen zij in Haarlem gospelzangers, straatzangers, duo’s of combo’s op pleinen, in parken of de ondergrondse hoorde zingen en van alles een beetje mee naar huis nam. Met de blues van haar vader erbij en jarenlange ervaring op de bühne met rasmuzikanten is zingen inmiddels haar tweede natuur, maar de blues kreeg een speciaal plekje. Net zoals Ruth Brown, Etta James, Tina Turner of zelfs Lucinda Williams is muziek voor haar een uitlaatklep of expressiemiddel dat haar toelaat om haar emoties met anderen te delen. Zij draagt dit album trouwens op aan Koko Taylor, voor haar een lichtend voorbeeld.

In ‘(Ge)Varenwinkel’ sluit zij met haar big city blues en ‘girl power’ de vrijdagavond af. Ongetwijfeld zal zij als blueszangeres die ooit samen met BB King en Eric Clapton op het podium stond het beste van zichzelf geven. De volgende dag reist zij al door naar Zwitserland, dus Herselt biedt een unieke kans om deze grote dame mogelijks ‘Ain’t That Good News’ te horen vertolken, cover van Sam Cooke, een song die voor haar een dubbele betekenis heeft. Als zij en haar echtgenoot elkaar opnieuw zullen treffen, is dat voor haar en hem immers telkens wederzijds goed nieuws. Maar voorlopig blijft zij even de sensuele vrouwelijke ‘headliner’ op het lustrumfeest van de 15de editie ‘Blues & Roots Festival’ ‘(Ge)Varenwinkel’.

Marcie

Artiest info
Website  
 

Label: Telarc Records
Distr.: Codaex

video