NEIL YOUNG – LE NOISE

Wanneer het merendeel onder ons al droomt van een rustige oude dag als hij de kaap van de vijfenzestig gaat nemen, drukt Neil Young het gaspedaal nog even verder in om ons compleet te verrassen met een vernieuwend album “Le Noise”. Wanneer de ene Canadese legende, Neil Young het andere Canadese icoon, Daniel Lanois uit zijn bed belt om de koppen bij elkaar steken om hun emoties in acht nummers los te laten op een plaat, kan dit niet anders dan gensters slaan. Oorspronkelijk had Neil Young het idee om alle songs solo op te nemen met hem gezeten op een stoel en een akoestische gitaar. Dit zou gefilmd worden in een speciaal hiervoor ingericht huis. Van de acht nummers die uiteindelijk op plaat mochten, bleven er maar twee over die hem akoestisch het juiste gevoel gaven. De rest was beter gebaad met een elektrische Neil Young behandeling, gebrandmerkt met zijn favoriete Gretch White Falcon en zijn “Blackie” Gibson Les Paul gitaar. “Le Noise” had ook The Noise kunnen heten, maar zelfs bruut lawaai wordt hier door producer Lanois respectvol en uniek behandelt en zo dekt in dit geval de vlag volledig de lading.

Het opzet is gedurfd, een man met een gitaar, zonder begeleidingsband een ganse plaat laten vullen. Hier en daar hoor je de elektronische inmenging met effecten van Daniel Lanois wel doordringen, maar de nummers focussen zich moeiteloos op één persoon en dat is de man met zijn gitaar: Neil Young. Ik durf zelfs beweren dat niet één iemand in staat is om in een volledige song zo recht naar je ziel te richten met enkel elektrische gitaar en zang, zonder enige bijkomende begeleiding behalve Neil Young. Daarvoor heeft hij zijn eigen trek en duw gitaarstijl die hij inwerkt op roestige effecten en doorleefde gitaren en versterkers. Voeg daarbij zijn unieke, klagende stem en je wordt als het ware naar de muziek toe gezogen. Lanois kent er op dat gebied ook wat van, want wie hem ooit live aan het werk zag weet welke schitterende soundscapes deze man kan creëren als hij een gitaar inplugt in zijn oude Vox versterker.

De nummers zijn nieuw en toch zijn sommige gitaarklanken zo vergroeid met Neil Young dat je ze herkent van albums als “Ragged Glorie” of “Weld”. Young is altijd liefhebber geweest van de elektrische gitaarexperimenten en op elk live optreden heb je gegarandeerd prijs met een doorgedreven solo van een minuut of tien. Niets hiervan op dit album, maar deze improvisaties hebben hem wel dichter bij Lanois gebracht.

De noise die Young in samenwerking met producer Lanois openbaart staat zelfs tijdens de solopartijen volledig in het teken van een bepaalde sfeer scheppen of een gevoel versterken. Liefde, geluk, dood en verdriet hangen allemaal zo kort samen en behoren tot ieders levensweg, ook die van Neil Young. Maar zolang er liefde te bespeuren valt in iemands leven kun je daaruit de kracht putten om je tegenslagen te overwinnen. Young kreeg de laatste jaren ook zware tegenslagen te verwerken en één van de dingen die hem het diepst kwetste was het overlijden in juli van zijn beste vriend, pedalsteel speler Ben Keith, die veertig jaar het podium met hem deelde. Niet voor niets bijt “Walk With Me” als tribuutopener van zich af met duistere tonen, grommend uit de diepste metalkerker, die zich ontrafelen uit de lager gestemde bassnaren van zijn Gretch. Neil zegt “I Miss The Soul And The Old Friendship” en de klagende zangpartij in het middenstuk en het apathisch einde vol Lanois’ sampletjes beklemtonen nog meer de intense pijn. Dadelijk hierop steekt hij de lofzang af voor zijn vrouw, zijn steun en toeverlaat in “Sign Of Love”. Weer schuurt de Gretch roestig en vuil als nooit tevoren tegen Young’s stem die plechtig in echo gehuld nog steeds even uniek klinkt als in een vroeg verleden bij Buffalo Springfield. We horen een Neil Young die bezint en stilstaat bij de tijd die hem nog rest en de ware liefde waar geen leeftijd op plakt, getuige “We Both Have Silver Hair And Little Less Time, But There Still Are Roses On The Vine”. De meest aanstekelijke gitaarrifs horen we in “Someone’s Going To Rescue You” en het is even wennen wanneer hij op akoestische gitaar een aangrijpend “Love And War” aansnijdt, dat gedompeld is in een eenzame Western - Mexicana sfeer en hem opzadelt met een tweeledig gevoel. Hij blikt terug in het verleden, zelfs met enige zelfspot, om vast te stellen dat er niet veel verandert is op het gebied van oorlog en liefde sinds zijn beginjaren in Toronto. De prijs van mooiste akoestische ballade is echter weggelegd voor het protestlied “Peaceful Valley Boulevard”, waarin hij het destructief gedrag van de Westerlingen tegen moeder natuur hekelt, waar maar geen einde aan komt. Moeder aarde neemt echter furieus wraak in de afsluiter “Rumblin’” waar hij met rommelende gitaaruithalen en een geheimzinnige klinkende stem, spanning en zelfs paniek zaait in de trend van wie niet horen wil moet voelen. Ondertussen welden Neil’s grungerock genen op in het refrein van een boos en bitter ‘It’s An Angry World”, dat doorpriemd wordt met dezelfde donker klinkende gitaartonen als in de opener en met de stemsamples die Daniel Lanois ertussen werpt nog bedreigender en cynischer overkomt. Het klapstuk van het album is het autobiografische, verhalende “The Hitchhiker”, dat met een hevig rechttoe, rechtaan strummende elektrische gitaar, klinkt als een bekentenis vol ongeloof over een verleden waar hij ondergedompeld was in drugs en dope die hem bijna het leven kosten.

Zij die Neil Young al lang voor versleten hielden zullen op hun woorden moeten terugkomen. Zijn nieuwkomer “El Noise” is een Young op het scherp van de snee, die de risico’s niet schuwt en in Daniel Lanois een gedroomde bezieler en wapenbroeder heeft gevonden. Het siert Lanois dat hij Young hoorbaar zijn ding heeft laten doen, zodat de details die hij legt duidelijk een meerwaarde en geen verkrachting van dit schitterend album betekenen. Wij geven vier sterren voor Neil Young en voor de vijfde ster van dit album bedanken we Daniel Lanois.

Blowfish

 

 

Artiest info
Website  
 

Label : Reprise Records
Distr.: Warner Music

video