JOHN PINAMONTI – END OF SMITH

De Amerikaanse singer-songwriter John Pinamonti is wat je een echte Amerikaan zou kunnen noemen. Hij groeide op in de staten California, Texas en Oregon en settelde zich uiteindelijk in het New yorkse Brooklyn. Dat hij tijdens deze zwerftocht doorheen Amerika overal een beetje van de traditionele Amerikaanse muziekstijlen absorbeerde mag dan ook niet als verrassend gezien worden.

Het gevolg daarvan is echter dat hij in zijn eigen nummers een vrij unieke muziekstijl weet te presenteren. Doorheen de voorbije jaren heeft dat geleid tot het uitbrengen van vijf soloplaten waarvan wij hier de meest recente ter bespreking oor ons hebben liggen.

“End Of Smith” bestaat uit tien zelfgecomponeerde nummers en één knappe coverversie van Fran Leadon’s “Use Me For Parts”? Het album toont dat John Pinamonti een begenadigde verteller van verhalen is in zijn liedjesteksten. Bij zijn vorige plaat “Urban Myth – Live @ Sunny’s” uit 2007 kon je nog horen hoe hij er gemakkelijk in slaagt om zijn publiek bij het nekvel te grijpen en hen geboeid naar zijn vertellingen doet luisteren tijdens een live optreden. De nieuwe nummers op deze vijfde cd zullen daar enkel maar toe bijdragen want ze verschillen qua stijl nauwelijks van zijn eerdere werk.

De titeltrack waarmee deze cd begint is al zo’n prachtsong, maar wat volgt is nog beter. “It Wasn’t The Rain” wordt unaniem uitgeroepen tot onze voorkeurssong op deze plaat. Met z’n mooie liedjestekst over de orkaan Katrina die New Orleans zo desastreus trof en de melodieuze instrumentatie is dit nummer klaar om als perfecte popsong door het leven te gaan en eventueel andere artiesten tot coverwerk aan te zetten.

Een nummer dat hij live al sinds jaren bracht werd hier eindelijk voor het nageslacht vereeuwigd in een studioversie: het rockende “The Burrow” is bij zijn live optredens steeds een gesmaakte song. Het album kabbelt nadien rustig verder met afwisselend folk, country en rocknummers die allemaal smaakvol geïnterpreteerd worden en van “End Of Smith” een geheel mooie cd hebben gemaakt.

Bij de aan te bevelen tracks wijzen we graag nog even op “Subprime Blues” over de niet zo leuke economische crisissituatie, het over immigratie en onderlinge haat handelende “300 mm Man” met swingende Tex-Mex accordeonklanken en het catchy “San Marino” over het tot mislukking gedoemde gevangenisbeleid in Amerika. Leuke plaat, zonder meer.

(valsam)

 

Artiest info
Website  
Myspace  

CD Baby